Αλίγια: Υπεροχή εν καιρώ υποχώρησης

25 Οκτωβρίου 2018, Πέμπτη ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Ο 20ος αιώνας ήταν ένας αιώνας κατά τον οποίον ο άνεμος έπνεε στην αντίθετη κατεύθυνση για τους μουσουλμάνους, τα ισλαμικά χωριά καταλαμβάνονταν ένα-ένα και παντού επικρατούσε ο θάνατος και η καταπίεση.

 

- Καθηγητής Κουντρέντ Μπουλμπούλ

 

Ο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς ήταν ένα σπάνιο πρόσωπο που αψηφώντας την βαρυχειμωνιά είχε προσφέρει σαν γάλανθο στην ανθρωπότητα την ομορφιά του πολιτισμού που κατείχε. Σε έναν αιώνα κατά τον οποίον η ισλαμική σκέψη σχεδόν έπαψε πια να είναι εναλλακτική, υπήρξε ένας ηγέτης που αφιέρωσε την ζωή του στο ότι η λύση βρίσκεται στην ισλαμική σκέψη.

Τα νιάτα, τα πρώτα χρόνια στη φυλακήΝεαροί Μουσουλμάνοι

Ο Αλίγια Ιζετμπέγκοβιτς γεννήθηκε το 1925 ως γόνος του παππού του που είχε το ίδιο όνομα και της Τούρκισσας γιαγιάς του Σιντικά Χανίμ την οποία γνώρισε όταν υπηρετούσε την θητεία του στο Ούσκιουνταρ-Ιστάνμπουλ. Ίσως γι’ αυτό στον Αλίγια και στο Ούσκιουνταρ που είναι μια από τις πιο ιστορικές και ευχάριστες συνοικίες της Ιστάνμπουλ, αισθάνομαι παρόμοια πράγματα: Μια ηρεμία, ωριμότητα, σοφία και μια χάρη που πηγάζει από τα βάθη της ιστορίας.

Τα χρόνια που γεννήθηκε και τα χρόνια που ήταν νέος, ήταν ίσως η πιο ταραχώδης εποχή της παγκόσμιας ιστορίας.

Τα χρόνια του Α’ και του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Τα πιο σκληρά και αλύπητα χρόνια για τους μουσουλμάνους γενικότερα και για τους μουσουλμάνους των Βαλκανίων ειδικότερα. Οι νικητές μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η σταλινική Ρωσία που κυβερνούνταν με κομμουνισμό και η Δύση που νίκησε τον φασισμό και τον ναζισμό που είχαν προέλθει από την ίδια. Με την οπισθοχώρηση και την κατάρρευση του Οθωμανικού Κράτους ειδικά στα Βαλκάνια επί 200 χρόνια το Ισλάμ έπαψε να είναι εναλλακτική. Σε ένα τέτοιο κλίμα ο Αλίγια, ένας μαθητής λυκείου μαζί με τους συμμαθητές του ιδρύει το Κίνημα Νεαρών Μουσουλμάνων. Ο σύλλογος/το κίνημα αυτό από την μία φιλοδοξεί να δημιουργήσει μια ισλαμική συνείδηση και από την άλλην να επουλώσει τις πληγές που είχε ανοίξει ο πόλεμος. Αλλά αυτές οι προσπάθειες προκάλεσαν δυσαρέσκεια στο άθεο και κομμουνιστικό καθεστώς της γεωγραφικής περιοχής στην οποίαν ζούσε. Ο Αλίγια, πολύ νέος ακόμα, καταδικάστηκε σε πενταετή ποινή φυλάκισης.

Ο Αλίγια ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση

Μετά την φυλακή ο Αλίγια συνεχίζει πάλι το έργο του που θεωρεί ωφέλιμο για τον λαό του και για τους ανθρώπους. Από την μια ασχολούνταν με τα καθημερινά και από την άλλη έδινε μια μάχη σε πνευματικό επίπεδο για να αντιμετωπίσει τις σχετιζόμενες με την σκέψη προκλήσεις της εποχής που ζούσε. Η μελέτη του «Το Ισλάμ ανάμεσα στην Ανατολή και την Δύση» είναι μια κριτική και προς την Ανατολή και προς την Δύση στο πλαίσιο του ευρύτερου ισλαμικού οράματος του Αλίγια. Ή μάλλον σωστότερα ήταν μια έκκληση και προς την ανατολή, και προς την δύση για μια συμβίωση. Αναγνωρίζει τις θετικές εξελίξεις στη Δύση αλλά και επικρίνει: «Εγώ όταν πηγαίνω στην Ευρώπη, δεν πηγαίνω με το κεφάλι σκυμμένο. Διότι δεν σκοτώσαμε παιδιά, γυναίκες ή ηλικιωμένους. Διότι δεν επιτεθήκαμε σε οποιοδήποτε ιερό μέρος. Εκείνοι όμως τα έκαναν όλα αυτά, Και μάλιστα μπροστά στα μάτια της Δύσης και στο όνομα του δυτικού πολιτισμού».

Κατά τον Αλίγια τα βασικά προβλήματα του ισλαμικού κόσμου ήταν ότι είναι αποκομμένοι μεταξύ τους, η αμάθεια και το άλλα λένε και άλλα κάνουν. Ο Αλίγια έλεγε «Ισλάμ ονομάζεται καθετί όμορφο και ευγενές» αλλά είχε και μια έκκληση για να αντιμετωπίσουν οι μουσουλμάνοι τον εαυτό τους: «Είναι γεγονός ότι το Ισλάμ είναι το καλύτερο. Αλλά εμείς δεν είμαστε οι καλύτεροι. Αυτά είναι δυο πράγματα διαφορετικά που συχνά τα μπερδεύουμε». Και προτείνει μια λύση: «Για να γίνεις ο δάσκαλος της γης πρέπει να γίνεις ο μαθητής του ουρανού».

Τα χρόνια του πολέμου...

Πριν από τον εκ νέου κατακερματισμό των Βαλκανίων, ο Αλίγια ήταν ξανά στην φυλακή λόγω του βιβλίου του «Μανιφέστο του Ισλάμ». Καταδικάζεται σε φυλάκιση 14 ετών. Εκτίει 5 χρόνια της ποινής του και το 1988 αποφυλακίζεται με χορήγηση αμνηστίας. Το 1990 ιδρύει το Κόμμα Δημοκρατικής Δράσης. Μετά τις εκλογές ο Αλίγια Ιζετμπέκοβιτς γίνεται ο πρώτος πρόεδρος της χώρας. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη το 1992 κηρύττει την ανεξαρτησία της. Η δύση που στήριζε τον αγώνα της Κροατίας και της Σλοβενίας για την ανεξαρτησία, διπρόσωπη όπως ήταν ανέκαθεν, άφησε μόνους του Βόσνιους απέναντι στις σερβικές επιθέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί, τραυματίες, μετανάστευση, πείνα, αίμα, θάνατος και βία. Οι Βόσνιοι στο τέλος του 20ου αιώνα υπέστησαν σαφή γενοκτονία στην Ευρώπη μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.

Ο Αλίγια στα χρόνια του πολέμου έγινε ένας ηγέτης παγκοσμίου φήμης. Παρόλη την ανέχεια και τις πολιορκίες με την σοφία της ισλαμικής σκέψης και τα τόσα βάσανα που υπέστη, έδειξε σε όλο τον κόσμο πως θα μπορούσε να γίνει μια ανθρώπινη/μουσουλμανική αντίσταση. Οι απαντήσεις που έδωσε στις επαναστατικές αντιδράσεις των ανθρώπων που πίστευαν στην ανάγκης εκδίκησης επειδή οι Σέρβοι σκότωσαν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους Βόσνιους, ήταν σαν τους χρυσούς κανόνες της ηθικής του πολέμου:

«Μόνο ένα χρωστάμε στους εχθρούς μας: Την δικαιοσύνη».

«Οι Σέρβοι δεν είναι δάσκαλοί μας».

«Τον πόλεμο τον χάνουμε όχι όταν ηττηθούμε αλλά όταν μοιάσουμε στον εχθρό».

Ένας Γερμανός δημοσιογράφος τον είχε ρωτήσει κάποτε: «Γιατί δεν διατάξατε εκδίκηση μετά από τόση τυραννία, μήπως λόγω του δυτικού πολιτισμού;».

Η απάντησή του έδειχνε το πόσο είχε ενστερνιστεί την ισλαμική σκέψη: «Το βιβλίο στο οποίο πιστεύω εγώ, δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο».

Αν τα ιδανικά του Αλίγια στην Βοσνία μείνανε λειψά, αυτό δεν είναι επειδή δεν ήταν επαρκής ο ίδιος ή τα ιδανικά του αλλά επειδή ο σύγχρονος κόσμος υπό τις ΗΠΑ μόνο τόσο μπορούσε να αντέξει μια μουσουλμανική κοινότητα και κράτος στην καρδιά της Ευρώπης.

Η παρακαταθήκη του…

«Μας έθαψαν στο χώμα. Αλλά δεν ήξεραν ότι είμαστε σπόρος». Ο Αλίγια μπορεί να το έχει πει αυτό για τα Βαλκάνια. Αλλά αφορά και την 200 ετών ιστορία των μουσουλμάνων. Δυστυχώς δεν είχαμε πολλούς ηγέτες που έβγαλαν ρίζες στη βαρυχειμωνιά και άνθισαν σαν τον γάλανθο στο χιόνι. Μια λύση θα μπορούσαν να την προτείνουν μόνο σώφρονες ηγέτες που σκέφτονται αναλυτικά και μπορούν να ασκήσουν κριτική και όχι οι απορριπτικοί ή αυτοί που παραδίδονται. Και ο Αλίγια όπως ο Σαΐντ Χαλίμ πασά, ο Ικμπάλ, ο Ακίφ, ο Ρασίντ αλ Γκανούσι, είναι ένα από τα σπάνια ονόματα που ερμήνευσε το Ισλάμ σύμφωνα με την αντίληψη της εποχής και εστιάστηκε στο μήνυμα που απευθύνει το Ισλάμ στους ανθρώπους.

Οι ηγέτες που παρόλες τις πιέσεις και τις τυραννίες που ζουν οι λαοί τους, κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, αντιλαμβάνονται σκληρά το μήνυμα και το όραμά τους δεν μπορεί να πάει πέρα από την φυλή, την χώρα και τον λαό τους, δεν έχουν και πολλά να προσφέρουν στις κοινωνίες τους. Όλος ο κόσμος και όχι μόνο οι μουσουλμάνοι, έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη από ηγέτες όπως τον Αλίγια που παρά τις τυραννίες που ζουν, αναζητούν την δικαιοσύνη όχι με το μίσος αλλά σε κάθε περίπτωση με την ηρεμία, την ωριμότητα, την σοφία και την χάρη της ισλαμικής σκέψης.


Benzer Haberler